മുടിത്തീ (Mudithee) – ആദിയുടെ കവിതാസമാഹാരം

ക്വിയർ എഴുത്താളായ ആദിയുടെ 40 കവിതകളാണ് ഈ സമാഹാരത്തിൽ.ഭാഷ, ശരീരം, പ്രേമം, വീട്, സത്യം,,ഇവകളെ പ്രശ്നവൽക്കരിക്കുന്നതാണ് ഈ കവിതകളിൽ അധികവും.ഇല്ലാത്ത ഒരു ഭാഷ തേടാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ ആദി അപരിചിതമായ വാക്കുകളും മൌലികമായരൂപകങ്ങളും കണ്ടെത്തുന്നു. ശരീരത്തിൻെറ അസ്ഥിരത_ എപ്പോഴും ആണും പെണ്ണുമാകുന്ന അവസ്ഥ _ തിരിച്ചറിയുന്നു. പരിചിതമായതിനെ അപരിചിതമാക്കുന്ന ഒരുനോട്ടം  ഈ കവിതകളിലുണ്ട്. ആത്മഹത്യയുടെ വക്കുകളിലൂടെ നീങ്ങുന്ന വാക്കുകളുണ്ട്. അലയുന്നവൻെറ താല്കാലികമായ അഭയസ്ഥാനങ്ങളാണ് വീടുകൾ എന്നുകരുതുന്ന കവിക്ക് ശാശ്വതമായ വീടില്ല. തൻെറ ഉള്ളിലുള്ള ആൺകുട്ടിയോട് വിടപറയണമെന്ന്  ഇയാൾക്കുണ്ട്. എല്ലാ യാത്രകളും വീടുവിട്ടിറങ്ങലും വേരറുക്കലുമാണെന്ന്  കവി കാണുന്നു.സത്യം പലതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. ലോകത്തെ തിരിച്ചുവായിക്കുന്ന ശക്തമായ രചനകളാണിത്. അ, ആ. ഇ, ഈ, ഉ, ഊ, യുദ്ധവിരുദ്ധ കവിതകൾ, ദേശവിരുദ്ധ കവിതകൾ,പൊതപ്പ്, രണ്ട് പെണ്ണുങ്ങൾ ചുംബിക്കുമ്പോൾ, ആണുങ്ങൾക്കെന്തിനാണുടൽ  ഒരാകാശമെങ്കിലും ഇപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ട്  തുടങ്ങിയ കവിതകൾ. ആമുഖക്കുറിപ്പിൽ ആദി തൻ്റെ മനസ്സു തുറക്കുമ്പോൾ അനുവാചകരുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ട്. കാണാത്ത മറ്റൊരു ലോകമാണത്. 

“എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു പാവ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള വസ്ത്രമായിരുന്നു അവൾക്കുള്ളത്. അവളുടെ തലമുടി മഞ്ഞനിറത്തിലും ഇടതുകൈ അഴിഞ്ഞുതൂങ്ങിയും കാണപ്പെട്ടെങ്കിലും അവൾ സുന്ദരിയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി. ഞാൻ അവൾക്ക് പേരിട്ടു. അവളുടെ പേര് ഉറക്കെ പറയാൻ ഞാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല. അവൾ എൻ്റെ രഹസ്യങ്ങളുടെ സൂക്ഷിപ്പു കാരിയായിരുന്നു. കൂട്ടുകാരില്ലാത്ത ആൺകുട്ടിക്ക് കൂട്ടായി അവൾ ചിരിച്ചു. പക്ഷേ, വ്യത്യസ്തരായവരോട് കുട്ടിക്കാലം തെല്ലും ദയ കാണിക്കുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം ആരോ എൻ്റെ ഒളിത്താവളം കണ്ടെത്തി. അത് ആരാണെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി ഓർമ്മയില്ല. പക്ഷേ, ആ അപമാനം ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. ചിരിയും കളിയാക്കലുകളും വായുവിലേക്ക് ഉയർന്ന പാവയും ഒരു കുറ്റകൃത്യത്തിൻ്റെ തെളിവായി. സാരമില്ലെന്നു ചിരിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു. എൻ്റെ ദേഹം ചൂടുപിടിച്ചു, എനിക്ക് വിയർത്തു. അന്നുരാത്രി ഞാൻ പാവയെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് കുഴിച്ചിട്ടു. അവളെ ഇനിയും എനിക്ക് ഒളിച്ചു വെക്കാനിടമില്ല. കുട്ടിക്കാലം എൻെറ ഒരേയൊരു സന്തോഷവും കട്ടെടുത്തു. ഞാൻ വീണ്ടും ഒറ്റയായി. ഇപ്പോളും തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ആ നഷ്ടത്തിൻ്റെ നീറ്റൽ എനിക്കറിയാം. ഞാൻ കുഴിച്ചിട്ടത് വെറുമൊരു പാവയായിരുന്നില്ല; അത് എൻ്റെ ശരീരത്തിൻ്റെ ഒരു കഷണം തന്നെയായിരുന്നു. വേറിട്ട ജീവിതം സ്വപ്നം കാണാൻ ധൈര്യപ്പെട്ട ആൺകുട്ടിയുടെ ഒരു ചെറിയ കഷണം.

പാവകളെ സ്നേഹിച്ച, ആൺകുട്ടികളെ സ്വപ്‌നം കണ്ട കുട്ടി ഇപ്പോഴും ഇവിടെയുണ്ട്. അവൻ പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ നിശ്ശബ്ദനല്ലെന്ന് മാത്രം. അവൻ്റെ ശബ്ദങ്ങളാണിത് മുഴുവനും. എല്ലാം തട്ടി പ്പറിച്ചെടുത്തിട്ടേയുള്ളൂ ജീവിതം. ഈ വേദനകളൊക്കെയും എൻെറതാണ്. ഈ മുറിവുകളൊക്കെയും എൻ്റേതാണ്. ഇനി ഒരിക്കലും എഴുതാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നിയിടത്തൂന്ന് പിടഞ്ഞെണീറ്റാണ് വീണ്ടും എഴുതിത്തുടങ്ങുന്നത്. എപ്പോഴുമെന്നപോലെ ഇത്തവണവയും എൻ്റെ ജീവിതം കവിതയെയൊന്നും അർഹിക്കുന്നില്ല. ഭാഷയുടെ മെരുക്കലുകളെ കവിതകൊണ്ട് മറികടക്കാനുള്ള ഒരു ചെറിയ സാഹസമാണിത്. ഞാനെഴുതിയതിനെ മുഴുവനും കവിതയെന്ന് വിളിച്ച പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരനുവേണ്ടി, എനിക്ക് വീടായ വൈഗേച്ചിക്ക്, കണ്ണുകളിൽ തിളക്കമൂറുന്ന എൻ്റെ കാമുകന്, എന്നെ എൻ്റെ മുള്ളുകളോടെ സ്വീകരിച്ച മനുഷ്യർക്ക്…”

മലയാളകവിത വളരുകയാണ്. കവിതയിലെ അനുശീലനമായ ഉത്തമപുരുഷസർവ്വനാമങ്ങളുടെ അപ്രമാദിത്വത്തെ ദലിതരും ആദിവാസികളും സ്ത്രീകളും ഇതര ലിംഗനിലയിലുള്ളവരുമാക്കെ ചേർന്ന് പുതുക്കിപ്പണിയുന്ന കാലം. കവിത കൂടുതൽ ജനാധിപത്യവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടു ഇക്കാലങ്ങളിൽ. സ്വാഭാവികപ്രവണതയായ ‘പ്രചാരണ’ ശീലങ്ങളെയും ഈ പുതിയ ഇടങ്ങ ളിൽനിന്നുള്ള എഴുത്തുകൾ ഉല്ലംഘിച്ചു എന്നും കാണാം. ഇത്തരം പുതിയ കവിതകൾ പാരമ്പര്യത്തെ തുടർന്നില്ല, എന്ന് മാത്രമല്ല അപാരമ്പര്യമായ ഒട്ടനവധി വഴികൾ കവിതയിൽ തുറന്നിടുകയും ചെയ്‌തു. പദ്യരൂപത്തിലും ഗദ്യരൂപത്തിലും ക്രമബദ്ധവും ക്രമരഹിതവും ആയ ശൈലികളിലൂടെയും ആത്മകഥാപരമായും അല്ലാതെയുമാക്കെ അവർ കവിതയിൽ അപാരമ്പര്യമായ പുതിയ വഴികൾ സൃഷ്ടിച്ചു. തൻ്റെ ശബ്ദത്തെ കേൾപ്പിക്കാനും ഭാഷയെ തൻ്റെ വഴിയിൽ പുതുക്കിപ്പണിയാനും ഇക്കാലത്തെ കവികൾ കാണിക്കുന്ന സവിശേഷശ്രദ്ധ അഭിനന്ദനീയമാണ്. ഇക്കൂട്ടത്തിൽപ്പെടുന്ന മികച്ച കവികളിൽ ഒരാളാണ് ആദി. ആദിയുടെ കവിതകൾ ഒരേസമയം സ്വത്വബോധത്തിൽ ഉറച്ചതും അതേ സമയംതന്നെ സർഗ്ഗാത്മകതയിൽ യാതൊരുവിധ ഒത്തുതീർപ്പിനും ശ്രമിക്കാത്തവയുമാണ്. രാഷ്ട്രീയം കവിതയിൽ മുഴച്ചു നിൽക്കുന്നില്ല, എന്നാൽ അതാണ് കവിതകളുടെ അന്തസ്സത്ത. ഓരോ കവിതയും ആദി ജീവിച്ചു തീർക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നുണ്ട്. പ്രശസ്ത കവി സച്ചിദാനന്ദൻെറ അവതാരികയും രേഖാരാജിൻെറ പഠനവും ഗ്രന്ഥത്തിലുണ്ട്.